dagboek

Terwijl de oranjegekte overal is geluwd, prijkt sinds gisteren bij ons de Nederlandse vlag op het hoogste punt van de aanbouw. Voor alsnog verloopt alles volgens plan. We kunnen nu al goed zien, hoe de verschillende ruimtes eruit komen te zien. We zijn heel tevreden over het resultaat. Zie fotoalbum: DE VERBOUWING (2) Terwijl de metselaars hun werk deden, verbleven wij een paar weken geleden, 6 dagen in Engeland. Bij deze een verslag.


Donderdag 1 juli:

’s Morgens om 6 uur vertrokken we (Mark, Puk en ik) met de auto naar Duinkerken, om met de boot de oversteek te maken naar Dover. Van daaruit was het nog zo’n 550 km. tot aan het huis van de familie Hughes (Mark, Jayne en hun 4 kinderen, Amy, Ben, Laura en Jonathan) in New Brighton. Ondanks de drukte op de weg, verliep de reis heel voorspoedig. Puk heeft de reis probleemloos doorstaan. Om 5 uur lokale tijd, kwamen we in New Brighton aan. Het was een erg leuk weerzien. Ook Nick (de a.s. bruidegom van Amy) en zijn moeder logeerden bij de familie Hughes. Net als Amy, hadden wij hun niet meer gezien sinds onze laatste ontmoeting in Amerika in oktober 2007. Het was een drukte van jewelste met zoveel mensen in huis. Puk vond dat maar niks en liet dit dan ook horen. Nog niet gesproken over al die mensen die steeds maar binnen kwamen vallen, om allerlei spullen te leveren voor de retreat. De keuken stond vol met bruidstaart en cupcakes en andere spulletjes voor de bruiloft van Nick en Amy. Ook het bruidsjurkje voor Puk en voor de andere bruidsmeisjes hingen al klaar. Een heel leuk roze jurkje met vlindertjes erop. Voordat we bij een soort Chinese afhaal-tapas eten gingen halen, nam Jayne me nog mee naar een Indiaas restaurant, om een Bengaalse tolk te regelen, voor een aan de retreat deelnemend gezin uit Bangladesh. Even later zaten we met 12 mensen in de woonkamer (op de bank en op de grond) aan de Chinese tapas. In de eetkamer was geen plek, want daar moesten wij die nacht slapen op een slaapbank.


Vrijdag 2 juli:

De volgende dag moest Jayne nog het één en ander regelen voor de retreat en voor de bruiloft van Amy. Nadat ze de kinderen naar school had gebracht, had ze een afspraak voor Amy, bij de plaatselijke pedicure, voor ‘sparkling nails’. Samen met Jennifer (Nick’s moeder), Michelle (een vriendin van Jayne) en natuurlijk Amy zelf, waren we even later op weg. Wat me meteen opviel, was dat alles in New brighton er voor onze begrippen oud en gedateerd uitziet. Zo ook het kleine pandje waarin de pedicure zat. Alles was zo ontzettend oubollig!!! Na het bezoekje aan de pedicure, gingen we een paar deuren verder naar een bruidszaakje, om Amy’s trouwjurk op te halen. Vervolgens hadden we met Mark en Mark, die met Puk nog thuis waren, afgesproken om in een eetcafeetje samen te komen en wat te gaan lunchen. Ook hier zag alles er zo gedateerd uit! Daarna spitsten we ons weer van de mannen en ging de vrouwen nog wat kleren shoppen voor Amy, bij een winkel die leek op een soort C&A, maar dan met kleding van zeker 10 jaar terug. Toen Jayne een setje bij elkaar had gevonden, gingen we naar een snoepwinkeltje. Jayne wilde me voorstellen aan de eigenaars, Sarah en Daran. Zij zorgden voor de bruidsnoepje en hadden zich aangeboden als vrijwilliger, tijdens de retreat. Daarna zijn we naar een textieldrukkerij gereden, om af te spreken, hoe laat ze diezelfde dag nog de Bedrukte T-shirts voor de retreat nog zouden komen leveren. Overal waar we kwamen werden we warm ontvangen.
Toen was het tijd om naar huis te gaan, want de kindjes moesten nog van school gehaald worden. Terwijl de Jayne, Mark en de kinderen even later hun koffers inpakten, keken wij (in oranje T-shirts) de eerste helft van de wedstrijd Nederland-Brazilië. De tweede helft hebben we niet meer gezien, want toen waren we op weg naar het hotel, waar diezelfde avond de eerste CS-gezinnen zouden arriveren, die vanwege de reisafstand een extra nachtje vooraf aan de retreat in het hotel verbleven.
Het hotel zag er keurig uit. Ook onze kamer was heel netjes. ’s Avonds kwamen de eerste gezinnen aan. Het was zo leuk, om iedereen te ontmoeten. Veel mensen kenden we via de chat en van de vele verhalen en foto’s op Facebook. Al snel ontstond er een gezellig en ongedwongen sfeertje, alsof iedereen elkaar al jaren kende. Nadat we allemaal wat hadden gegeten, maakten we nader kennis met elkaar en met elkaars kinderen, onder het genot van een pilsje of een ander drankje. Alleen Puk moest niets van al die aandacht hebben. In tegenstelling tot de daarop volgende avonden ging iedereen die avond nog redelijk op tijd naar bed.


Zaterdag 3 juli:

De volgende morgen kwamen alle andere gezinnen, vrijwilligers en de deelnemende artsen het hotel binnen druppelen. Niet alle gezinnen waren bekend voor mij, maar de meesten wel. Het was zo goed om iedereen te ontmoeten. Enkele gezinnen en een paar artsen kenden we nog van Boston. In de tussentijd zijn Mark, Puk en ik nog even gaan zwemmen in het zwembad van het hotel. Om 12.00 u. werd de retreat geopend met aaneengesloten een buffetlunch. Want eten zul je in Engeland!
In een grote zaal stonden allerlei activiteiten opgesteld voor de kinderen. Ondertussen arriveerde de ‘Herpetological Society’ met een assortiment aan levende amfibieën en reptielen. Slangen dik en dun, vogelspinnen en leguanen gingen van hand tot hand. Slangen en leguanen prima, maar voor mij geen spinnen!!!! Voor diegenen die daar behoeften aan hadden, was er de mogelijkheid om de aanwezige artsen vragen te stellen. Puk had weer moeite met alle drukte en aandacht. Ze gilde en krijste bijna voortdurend. Toen het haar en daarmee ons allemaal echt teveel werd, hebben we haar even in de hotelkamer in haar bedje laten spelen. Zo kon ze weer wat tot rust komen.
Na het diner stond er karten op het programma. Met busjes werden de deelnemers naar de kartbaan gebracht. Helaas was er voor Mark geen 1e plaats weggelegd. Tja het is toch een handicap, dat links rijden Ondertussen werden de moeders verwend met allerlei goodies zoals, een doos bonbons, badschuim, doucheschuim en bobymilk, en iedereen kreeg een t-shirt van de stichting van Amy: ‘Amy and Friends’.
Toen iedereen later die avond, weer terug was van het karten, hebben we met z’n allen in de foyer en later met een aantal ouders, vrijwilligers en artsen bij de bar nog wat gedronken. Het was zo gezellig en het was uiteindelijk 3.00 u., voordat we naar bed gingen!


Zondag 4 juli:

Zondagmorgen om 9 u. zaten we alweer aan het ontbijt, want om 9.45 moest de groepsfoto gemaakt worden. Om 10.30 u. stonden 2 grote bussen bij de ingang van het hotel klaar, voor vertrek naar dierentuin ‘Chester Zoo’. Ondanks dat het flink bewolkt was die dag, hebben we het toch droog gehouden. Het was eigenlijk perfect weer voor zo’n uitstapje, aangezien veel kinderen met Cockayne Syndroom door het minste beetje zonlicht al verbranden. De vrijwilligers zorgden dat de ouders zo weinig mogelijk zorgen hadden om hun kinderen. Wij hoefde zelfs de rolstoel van Puk niet te duwen. Omdat het onmogelijk was, om als groep de hele dag bij elkaar te blijven, kreeg iedereen geld mee voor een lunch. Het was een hele grote en nette dierentuin. Om half drie gingen we weer terug naar het hotel.
Daar stond een snackbuffet op ons te wachten en weer was er de mogelijkheid om met één van de artsen te praten. Rond 5 uur zijn we naar onze hotelkamer gegaan, om ons om te kleden en op te tutten voor de huwelijksceremonie van Nick en Amy. En om Puk nog even wat ruimte en rust te gunnen. Tegen half 7 waren we weer terug in de foyer van het hotel, waar alle bruidsmeisjes door kapsters en visagisten werden voorzien van een mooi kapseltje en glamour make-up. Maar dat hebben we Puk maar bespaard.
Om 19.00 u. was het dan zover. In een mooie, feestelijk aangeklede zaal zaten 250 gasten (bestaande uit de deelnemende CS-gezinnen, alle vrijwilligers, artsen en sponsoren) te wachten tot de bruid zou arriveren. Op de eerste rij zaten alle bruidsmeisjes en bruidsjonkertjes klaar. Bruidegom Nick zat in zijn chique pak op een grote troon wat verdwaasd om zich heen te kijken. Toen kwam Amy in een witte trouwjurk met sluier en diadeem binnen, ondersteund door haar ouders Mark en Jayne. Ze kreeg een staande ovatie. Iedereen ging naar voren, om het bruidspaar te bewonderen. Veel mensen pinkten een traantje weg. Drie rijen dik stonden mensen foto’s te maken en te filmen. Ook de BBC, die het hele weekend al van de partij was, legde het bijzondere tafereel met de camera vast. Jeetje wat was dit indrukwekkend! Toen begon de huwelijksceremonie. Het leek Nick allemaal te ontgaan, dat het om hem te doen was. Maar toen de pastor zei, dat hij de bruid mocht kussen, werd hij opeens vliegensvlug!
Voor Puk was de drukte al snel teveel. Toen ze al tijdens het begin van de ceremonie begon te gillen, hebben we haar met wat speeltjes in haar campingbedje in de foyer gezet. Na de huwelijksceremonie stond er een klein koud en warm buffet klaar. En na het aansnijden van de bruidstaart, was het tijd voor entertainment. Er volgden optredens van o.a. een (cover) boyband, stand-upcomedians en een dansgroep. Echt wel hoogstaand entertainment. Om 12 uur liep het feest ten einde. Nick en Amy waren moe. Langzaamaan verliet iedereen de feestzaal. Enkele gezinnen moesten zelfs al afscheid nemen, voor vertrek naar huis nog diezelfde nacht of vroeg in ochtend. Met een aantal mensen zijn we tot half 5 in de ochtend doorgegaan in de foyer van het hotel. De hotelbar was namelijk 24 uur per dag open.


Maandag 5 juli:

Na een hele korte nacht waren we de volgende morgen nog net op tijd voor het ontbijt; white beans in tomato sauce, black pudding, scrumbeled eggs, bacon, saucisses en toast. Om 11.00 u. werd de retreat afgesloten met een memorial service om alle overleden kinderen te herdenken en voor hen een kaarsje aan te steken.
De rest van de dag hebben we van iedereen afscheid genomen en verder niets meer gedaan, dan gewacht, tot iedereen naar huis was. Dit was een erg vermoeiende dag. Tegen 17.00 u. verlieten wij het hotel en reden we weer naar het huis van Mark en Jayne. Behalve wij en Nick en zijn moeder Jennifer, bleven ook Luisa en haar ouders uit Portugal die nacht logeren bij de familie Hughes. Overal werden bedbanken uitgeklapt. In totaal sliepen er die nacht dus 14 personen in huize Hughes! Samen aten we die avond pizza. Terwijl Jayne , Jennifer, Guita (portugal) en ik lekker onderuit gingen op de bank, zochten de mannen nog een cafeetje op om een potje te biljarten.


Dinsdag 6 juli:

De volgende morgen om 9.00 namen we afscheid van iedereen. We waren moe en hadden veel zin om naar huis te gaan. We misten Lex en Sam. En tegelijkertijd viel het afscheid ons zwaar. Het was allemaal zo bijzonder geweest. Dit warme gevoel wilden we eigenlijk nog wel wat langer vasthouden. De sfeer tussen al deze verschillende families was zo bijzonder en gemoedelijk. Je hoefde niemand iets uit te leggen. Niemand oordeelde over elkaar. Iedereen genoot van elkaar, van elkaars kinderen en van alles eromheen. Deze reis hadden we voor geen goud willen missen.

Dinsdagavond kwamen we, eerder dan verwacht (net voor de halve finale van het WK) thuis. Oooh, wat waren we blij om Lex en Sam weer te zien en vast te kunnen houden. We hebben vervolgens wel een paar dagen nodig gehad, om weer een beetje in het normale leventje te komen. Het voelde net alsof we even in een hele andere wereld waren geweest. En eigenlijk was dat ook zo.

.

Reageer