dagboek

.

Donderdag 12 maart was het zover. Om 14.00 u. werd Puk al op de kinderafdeling van het Radboud Ziekenhuis verwacht. De aanvankelijk geplande dagopname, was namelijk omgezet in een opname, zoas ik al eerder heb gehreven. De reden hiervan was, dat er geen dagopname is voor de afdeling oogheelkunde. Meestal kiezen ze er dan voor, om patiënten op te nemen op de algemene dagopname. Maar dat zagen ze, in het geval van Puk, niet zitten. Dus moest Puk opgenomen worden, wat betekende dat ze een nachtje moest blijven. Vreemd genoeg werd dat de nacht voorafgaand aan de operatie. Ons leek het logischer om Puk juist ná de operatie een nachtje te houden. Zeker omdat wij de dag na de operatie (zaterdag), om 10.00 u. nog een controle-afspraak hadden bij de oogarts. Nouja, het zal allemaal wel.

Omdat er op die donderdag toch nog niks spectaculairs zou gebeuren, was Mark die dag gewoon gaan werken. Hij zou 's avonds komen. Na het ontvangst op de kinderafdeling, werden we naar Puk's kamer begeleid, waar een gewoon ziekenhuisbed stond. Maar daar kan Puk niet veilig in slapen! Vervolgens kwam men met een spijlenbedje. Maar ook die was te laag. Alle opzetstukken, om de bedrand mee op te hogen, waren al in gebruik. Even leek er geen oplossing, totdat iemand wist te vertellen, dat er ergens nog een zg. 'Lunabed' stond. Dit bed is vergelijkbaar met Puk's bed thuis. Maar vanwege de grootte van het bed, moest Puk naar een 2 persoons kamer verhuizen.
Omdat ik dacht dat ik (behalve het opname gesprek), die middag toch niet veel meer te doen zou hebben, had ik, om de tijd te doden, wat te lezen meegenomen. Maar van lezen, is die middag niets meer gekomen.
Behalve een opnamegesprek en een uitgebreide rondleiding met de assistent-verpleegkundige, kwamen die middag ook de co-assistent, de afdelingsarts, de pedagogische medewerkster, de anesthesist, de afdelingsarts en 2 verpleegkundigen langs. Allemaal hadden ze hun eigen vragenlijstje en zo nodig werd Puk aan één of ander onderzoekje onderworpen. Wat een poeha! En dat allemaal voor één dag?! Ondertussen was het al 18.30 u. en Mark was intussen ook gearriveerd. We hebben Puk gewassen en in bed gelegd. Vervolgens moesten we ons haasten, om ons voor 20.00 u. te melden bij het 'Ronald Mc.Donald huis', waar de verpleegkundige voor ons een kamer had gereserveerd. Ook moesten we nog eten.
Tegen onze verwachting in lag Puk, toen we terugkwamen, heerlijk te slapen. Dat was een opluchting.

De volgende morgen om 9.00 u. werd Puk op de O.K. verwacht. Alles verliep voorspoedig. Puk werd rusig in slaap gebracht, terwijl ik haar geruststelde. Omstreeks 10.45 u. werden we op onze GSM gebeld, dat de operatie erop zat en dat Puk wakker was. Eén van ons mocht bij haar op de verkoeverkamer.
Daar aangekomen, lag Puk met haar oogjes open, maar nog behoorlijk suf, te huilen en flink te hoesten. (haar keel was geïrriteerd door de tube die tijdens de operatie in haar keel zat) Uit haar neus en oogje seipelde wat bloed, maar dit was normaal en zou vanzelf stoppen. De chirurg kwam langs en vertelde dat de operatie goed was gelukt. Anatomisch was alles heel goed zichtbaar. De noodzaak van de operatie was duidelijk te zien. Wel is alles heel klein in aanleg, waardoor het nu afwachten is, of het resultaat blijvend is. Er zat een onderhuidse hechting in Puk's oog met daaroverheen drie hechtplakkertjes om de randjes goed tegen elkaar te houden. De chirurg verzocht ons, om na het weekend even naar de polie te bellen, om een controleafspraak bij hem te maken voor over 10 dagen. Dan zou hij ook de hechting eruit halen. De plakkertjes moesten we tot die tijd gewoon laten zitten. Verder zou ik via de verpleegkundige een recept meekrijgen, om het traanbuisje open te houden.
Nadat men Puk wat langer op de verkoeverkamer had gehouden, mochten we dan toch eindelijk naar de afdeling.

Eenmaal weer op de afdeling vroegen we ons af, of de controle-afspraak van de volgende dag nog stond, want daar had de chirurg niet meer over gesproken.
Ondertussen was Puk wakker geworden. En waar we al bang voor waren... ze begon met haar handjes door haar ogen te wrijven. Het wondje begon weer te bloeden en 2 plakkertjes raakten los. Binnen de kortste keren zaten heel haar gezicht, haar pijama en de lakens onder het bloed. We maakten haar gezichtje wat schoon, maar binnen enkele minuten gebeurde weer hetzelfde. Op dat moment kwam de co-assistent binnen. Hij bekeek het wondje en zag dat de randjes nog wel netjes tegen elkaar zaten met die ene plakker. Hij riep de afdelingsarts erbij. Ondertussen bleef Puk steeds weer in haar oogjes wrijven.
Wij zagen het zo nog niet zo zitten, om haar zo mee naar huis te nemen. Alles zat intussen onder het bloed: haar gezicht, armen, romper, pijama, het hele bed en de lakens.



Na een poos kwam eindelijk de afdelingsarts. Zij bekeek de situatie, maar zag geen reden om Puk langer in het ziekenhuis te houden. Zolang het bloed er maar uit seipelde, was er niet zoveel aan de hand. De randjes van het sneetje zaten nog netjes tegen elkaar.
Medisch gezien kon men niets meer betekenen. De operatie is gelukt en Puk's gezicht schoonmaken konden wij thuis ook, waren haar woorden. "Het klinkt misschien wat bot, maar wij zijn nou eenmaal geen hotel." Hiermee liet ze ons achter.
Wij waren verbaasd!! Puk was niet om aan te zien en wat als de wond thuis open gaat?!!! Waar slaat dit op? Puk's verpleegkundige kwam binnen. Wij waren woedend. Hoe kunnen ze ons zo naar huis sturen? Zij probeerde het nog uit te leggen, maar zag ook dat het eigenlijk geen doen was. Ze zou nog eens met de afdelingsarts praten.
Ondertussen hadden Mark en ik ook alles weer even op een rijtje gezet. Vervolgens kwamen de afdelingsarts en de co-assistent weer terug. Ze probeerden hun standpunt weer op een rustige manier opnieuw uit te leggen. Ik zei, dat ik het belachelijk vond, dat ze Puk wel de dag vóór de operatie hebben opgenomen. Al die vragenlijsten e.d. hadden ze van ons wel over mogen slaan als we dit hadden geweten. Dat hadden ze in het geval van een dagopname ook niet gedaan. We zeiden dat we het stijlloos vonden, om ons zo te laten gaan. "Wanneer een kind als gevolg van een narcose alles onderkotst, houden jullie hem wel een nachtje langer." "Dan zeggen jullie toch ook niet: "Kots ruimen kun je thuis ook?"." Daar hadden ze niet van terug. Ze stelden voor om de dienstdoende oogarts erbij te halen. Deze man was nog niet één keer komen kijken en had alleen via de telefoon de situatie aangehoord, maar was daar blijkbaar niet van onder de indruk.

De oogarts zou om 17.45 u. komen kijken. Ondertussen was het al 16.40 u.. Nadat we Puk weer hadden schoongemaakt, zijn we wat gaan eten. Dat was er vanaf 9.00 u. 'smorgens niet meer van gekomen, door alle hectiek. Om 17.40 u. was de oogarts er, samen met een oogarts die de volgende morgen dienst zou hebben en Puk zou zien. Wij legden hen weer uit, waarom we het geen stijl vonden, dat men ons zó naar huis liet gaan. Na veel vijven en zessen, zou hij uitzoeken, of we nog een nachtje konden blijven.
ZUCHT!!!!!
Toen alles was geregeld, kwam de afdelingsarts weer langs. Deze keer bood ze opeens haar excuses aan voor de slechte gang van zaken. Ze vond het ook heel vervelend, dat de oogarts niet eerder was langsgekomen in deze, toch wel lastige, situatie. Ze zei nu, dat ze onze reaktie heel goed kon begrijpen. Nou dat gevoel hebben wij anders toch heel die tijd niet gehad! Ik heb haar nadrukkelijk verzocht om deze situatie toch eens aan te kaarten bij de mensen die het beleid maken.

Vervolgens hebben we Puk, tegen beter weten in, gedouched en een schone pijama aangegeven, want slechts 5 mintuten later zat haar gezichtje weer onder het bloed:

Puk viel gelukkig rustig in slaap. Hierdoor kreeg het wondje ook rust, waardoor het bloeden stopte.
De volgende morgen was Puk heel erg suf . Even maakten we ons zorgen, maar na ruim een uur, kwam er toch weer wat meer leven in de brouwerij. We hebben haar gewassen en het oogje voorzichtig schoongemaakt. Het derde plakkertje was er ook afgegaan. Toch leek het ons beter er niets meer op te plakken, om te voorkomen, dat Puk weer begint te wrijven. Het oogje was wat gezwollen en blauw, maar verder zag het er zeker niet slecht uit.
Om 10.00 u. hadden we een afspraak met de oogarts. We hadden nog geen receptje gehad voor oogdruppels, of van wat dan ook. Omdat de oogarts de status van Puk niet bij de hand had, (deze lag nog op de kinderafdeling) wist ze niet wat ze voor moest schrijven. Haar collega, noemde de naam van de gebruikelijke druppels na zo'n operatie. Ik wist dat Puk een ander recept, dan het gebruikelijke moest krijgen, vanwege haar kleine hoofdje en gaf dat aan. "Dat ging dan vast over de operatie", zei de oogarts. "NEE, dat ging over de nazorg!!!" "Okay, dan zullen we de status moeten halen, om te kijken of dáár iets in staat." "Ja dat lijkt me verstandig!!!! " Na een half uur had men de status en waarempel, het ging inderdaad om andere medicatie, een neusspray!
Zaterdagmiddag om 13.15 u. waren we thuis!

Het oog is nu wat dik en flink paars, blauw en geel en er komt soms nog wat bloed uit haar neusje, maar verder het gaat het heel goed met Puk.
Puk wrijft nog wel af en toe door haar oogjes, maar het wondje is niet meer open gegaan.
En nu maar hopen, dat het resultaat van deze operatie blijvend is!




knuffelpartijtje met papa, vlak voor de operatie.

Reageer