dagboek

Hallo,

Puk's eerste weekje op Okido zit erop. Ze heeft het er prima gemaakt.
Dinsdagmorgen hebben Mark en ik haar samen weggebracht. Na een half uurtje is Mark gaan werken en ben ik de rest van de dag bij Puk op Okido gebleven.
Het was voor zowel Puk, als voor mij een intensieve dag. Na de eerste kennismaking met de begeleidsters, opende men de dag met het zingen van liedjes, onder begeleiding van gitaarmuziek.
Puk was meer onder de indruk van de lampen in die vreemde omgeving en van die onbekende stoel waar ze op zat, dan van de mooie muziek.
Daarna mocht ze even vrij spelen. Aangezien Puk erg ondernemend en onderzoekend is, is het voor de begeleidsters even wennen, dat ze erg op moeten letten op wat Puk aan het doen is.
De meeste kinderen zijn motorisch minder actief.
Na het fruithapje zijn we met de persoonlijk begeleidster van Puk en nog twee andere kindjes naar het luchtkussen gegaan. En daarna zat de ochtend er alweer op!
Na de boterham, had ik een afspraak met de ouderbegeleidster van Zonhove, om o.a. het persoonlijk plan van Puk even door te spreken en te tekenenen. Ook moest de zorgovereenkomst nog getekend worden en kreeg ik een vragenlijst mee om thuis in te vullen.

Eenmaal weer terug op Okido, zat Puk lekker op de grond te spelen met een bak met speeltjes. Ze vond het allemaal wel interessant die nieuwe spulletjes. Een aantal kindjes lagen in bed.
Ondertussen heb ik nog een aantal weetjes met de persoonlijk begeleidster van Puk doorgesproken. En er moesten nog wat dingen ingevuld en opgeschreven worden, zoals de werking van de sondepomp, het voedingsschema etc.etc.
Toen we hiermee klaar waren, was Puk een beetje moe van alle nieuwe indrukken. Ze begon wat jengelig te worden.
Het laatste uurtje heeft Puk in de schommel gelegen met haar eigen haarkammetje, waar ze altijd graag mee speelt. Terwijl Puk daar zo lag te schommelen, werd de dag weer afgesloten met liedjes zingen.
Net iets voor 16.00 was Mark er weer samen met Sam en Lex. Die vonden het heel spannend om eens te kijken naar waar hun kleine zusje op "school" zit. Terwijl Lex de snoezelruimte inspecteerde, gaf hij de begeleiding nog even gauw wat instructies over waar ze op moesten letten wij Puk. hahaha.
Met een uitgetelde Puk, en met een goed gevoel gingen we even later naar huis.

Donderdag was het dan zover. Iets te laat, om 8.45 u. stopte de taxi voor de deur. Ooooh hoe vaak heb ik al tegen dit moment opgezien! Ons kleine, kwetsbare meisje meegeven aan een wildvreemde?! 10 Minuten later reed de taxi weg met Puk. En daar sta je dan vervolgens , Slik. Ik ben die ochtend samen met een buuf gaan shoppen in Bergeijk. Maar toch moest ik voordurend aan Puk denken. Terwijl ik door de kledingrekken snuffelde dacht ik een aantal keren in een flits: "Waar heb ik de buggy met Puk staan?" "Stom Daniëlle, Puk is er niet!" Ik ben er zo aan gewend dat ik Puk altijd overal mee naartoe moet nemen.
Zo ook om 15.45 u.: "Puk moet zo aan de sonde!" Nee Daniëlle, Puk is er niet! En zo flitste dat wel drie keer door mijn hoofd in 20 minuten tijd!!! Tussen de middag heb ik even naar Okido gebeld om te vragen hoe het met onze kleine meid ging. Goed natuurlijk!!
Ik was blij toen ik om 16.45 u. ons Pukje weer in mijn armen kon nemen. In het communicatiemapje stond, dat ze het goed had gemaakt.

Rondom het taxivervoer is het nu allemaal goed geregeld. Puk wordt opgehaald met een auto. Het taxibedrijf zorgt voor het autostoeltje. Puk zit heel de rit naar Son alleen in de taxi en hoeft dus niet nog eerst een aantal andere kinderen mee op te gaan halen. Hierdoor heb ik wat kunnen regelen wat betreft de haaltijd 's morgens. De taxi komt iets ná half negen, zodat ik vantevoren Sam en Lex nog even naar school kan brengen. Dat is weer een hele geruststelling.

Al bij al is het voor zowel Puk als voor ons nog een beetje wennen, maar dat komt allemaal wel goed!

Groetjes!